Αθήνα, 14
Ιανουαρίου 2013.
Το έγκλημα στο Σοχούμι, οι Αλαφούζοι και τα παπαγαλάκια
τους.
Ένα ακόμη έγκλημα κατά του γένους των Ελλήνων, επέλεξε να
παρουσιάσει χτες, ο ΣΚΑΙ των Αλαφούζων, με το γνωστό τρίο των παπαγαλακίων του:
Το έγκλημα των πολιτικών νάνων του 1993, που άδειασαν το ελληνικό Σοχούμι της
Αμπχαζίας, από το δυναμικότερο στοιχείο του: Τους χιλιάδες Έλληνες Ποντίους,
της πρώην αυτής Σοβιετικής περιοχής.
Ο «τεράστιος» πολιτικός εγκέφαλος που ακούει στο όνομα
Τσουδερού, με την παρότρυνση/καθοδήγηση των Μητσοτάκηδων, μετά φυσικά από
μυστικές συνεννοήσεις με τους «κολλητούς» τους στη Γεωργία, δημιούργησαν το
απαραίτητο εκείνο σκηνικό, για να παραδοθούν οι περιουσίες των Ποντίων και
μάλιστα χωρίς κανένα αντίτιμο, στα συνεταιράκια τους. Επαναλαμβάνοντας κατ’ ουσία αυτό που έκανε
μερικές δεκαετίες πριν ο «πατερούλης» Στάλιν, ο οποίος κατάκλεψε με τη γνωστή
του μέθοδο των μαζικών δολοφονιών και εκτοπισμών, τα κόπια των Ποντίων της
Αμπχαζίας και του Σοχούμι.
Κατά τη διάρκεια του 8ου, 7ου και 6ου π.Χ, αιώνα κυριαρχούσα πολιτεία στην Ελλάδα ήταν η Σπάρτη. Το καθεστώς της Σπάρτης αποδιδόταν στον Λυκούργο και οι κανόνες του συστήματος ονομάζονται «οι νόμοι του Λυκούργου». Η λέξη νόμος μπορεί να μεταφραστεί «law», αν και έχει πλατύτερη έννοια απ' ό,τί αυτή η αγγλική λέξη. Περιλαμβάνει συνήθειες και έθιμα, που πρέπει ή δεν πρέπει να τηρηθούν, έστω και αν δεν ορίζονται με διάταξη ή δεν επιβάλλονται από τη δημόσια αρχή. Όταν οι νόμοι της Σπάρτης αποδίδονται στον Λυκούργο, αυτό που εννοείται είναι ότι ο Λυκούργος διετύπωσε κανόνες και αξίωσε από τους Σπαρτιάτες να τους τηρήσουν: «εφύλαξε ταύτα μη παραβαίνειν», «σιγούρεψε ότι δεν θα τους παρέβαιναν» ( Ηροδ. 1.65.5).
Του Σταύρου
Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.
Ζευς μετά την αφομοίωσιν εν τη φύσει αυτού, του Φανητός, κατά τον Θείον Ορφέα, απέκτησεν εκ της Νύμφης Σεμέλης τον Ζαγρέα Διόνυσον Ο Διόνυσος κατ’ αρχάς μεν υπήρξεν χθόνιος Θεότης, μετέπειτα όμως εγένετο Ουρανία Θεότης. Εις τας αλληγορικάς εικόνας του Ορφέως περί του Διονύσου είναι τοποθετημέναι υψίστης σημασίας έννοιαι, αλλά περί αυτών δεν δύναμαι παρά ελάχισrα να είπω. Η Μήτηρ του Διονύσου εικoviζει την ανελιχθείσαν ψυχήν, την υπερβάσασαν κατά την διανόησιν αυτής τα όρια της Τιτανικής φύσεως των ανθρώπων. 
